HomeRADIO WATYKAŃSKIE
foto testata  

Kategorie


  Miłość i Solidarność


  Kościół


  Kultura i
   Społeczeństwo



  Dokumenty
   watykańskie



  Synod


  Ekumenizm


  Rodzina


  Młodzież


  Sprawiedliwość i
   Pokój



  Polityka


  Religie i Dialog


  Nauka i Etyka


  Audiencje i Anioł
   Pański



  Podróże apostolskie



Inne języki


  O nas


  Godziny emisji


  Nasze Programy


  Kontakt


  Wesprzyj RV


  RSS i Podcast


  Katalog adresów


  Materiały RV

  Z audycji
   wieczornych


 home > Z audycji wieczornych

Historia Ambasady RP przy Stolicy Apostolskiej w latach 1919-1945
Audycja Piotra Samerka

Odcinek : 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7

1: Wstęp czyli pierwsi polscy posłowie w Rzymie

Miejsce Kościoła i Stolicy Apostolskiej w historii Polski jest od lat przedmiotem wielu badań i studiów. Napisano na ten temat szereg książek i artykułów. Dlatego też cykl audycji, które chcemy Państwu przedstawić w Radiu Watykańskim, będzie koncentrował się tylko na jednym, małym wycinku historii stosunków Polski z papiestwem, a mianowicie na działalności najpierw poselstwa, a później Ambasady Rzeczypospolitej przy Stolicy Apostolskiej w latach 1919-1945. Chodzi o przypomnienie miejsc i ludzi, którzy w tym trudnym, choć fascynującym okresie dbali o reprezentowanie Polski przy Głowie Kościoła katolickiego. Stosunkowo dużo miejsca w literaturze polskiej poświęcono obecności i aktywności nuncjuszy apostolskich, natomiast mniej miejsca zajmują omówienia działalności polskiej dyplomacji w Rzymie. Dotyczy to zarówno okresu średniowiecza, renesansu, jak też XX wieku, a przecież w dużej mierze od zapobiegliwości, zaangażowania i starania polskich dyplomatów zależał obraz Rzeczpospolitej w Watykanie. Stało się to szczególnie widoczne po okresie zaborów, kiedy Polska rozpoczynała na nowo budowanie swojej państwowości i na nowo zajmowała suwerenne miejsce pośród narodów świata. Na nowo też musiała przypominać o swoich sprawach w Stolicy Apostolskiej, gdyż w wyniku zaborów Polacy byli albo nieobecni, albo słabo reprezentowani w Kurii Rzymskiej. Polska powracająca na scenę międzynarodową potrzebowała w stolicach świata swoich zdecydowanych i silnych orędowników, którzy przedstawialiby zagranicą sytuację kraju i wyjaśniali cele polskiej polityki zagranicznej. Losy Rzeczpospolitej w XX wieku: niezrozumienie polskiej polityki tuż po zakończeniu I wojny światowej, lekceważenie w okresie międzywojennym i w praktyce zafałszowanie miejsca Polski w Europie w trakcie II wojny światowej, pokazują, jak ważne było to zadanie. Watykan ze względu na pozycję i znaczenie Kościoła katolickiego na ziemiach polskich był istotnym miejscem w odradzającej się po zaborach polskiej sieci dyplomatycznej. Zanim jednak omówimy bardziej szczegółowo działalność polskiej placówki dyplomatycznej przy Stolicy Apostolskiej w okresie międzywojennym i w czasie II wojny światowej, przypomnimy pokrótce wcześniejszą historię polskich stosunków dyplomatycznych z papiestwem.
Pierwsi dyplomaci polscy pojawiają się w Stolicy Apostolskiej pod koniec X wieku. Są to wysłańcy Mieszka I, który w papiestwie szukał oparcia dla swojego młodego państwa. Ich misję możemy dzisiaj uważać za moment nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Głową Kościoła katolickiego. Dzięki nim około 991-992 nowe państwo zostaje oddane pod ,,protekcję św. Piotra”, co stanowi istotny krok w procesie budowania państwowości i umacniania suwerenności.
Zgodnie z ówcześnie panującymi obyczajami dyplomatycznymi, nie było jeszcze na stale ustanowionych ambasad, pojawią się one dopiero w okresie odrodzenia. W średniowieczu stosunki dyplomatyczne polegają na wysyłaniu posła do zainteresowanego władcy w zależności od potrzeby i sprawy. Kolejnym wysłannikiem polskiego króla na dworze papieskim jest według historyków biskup krakowski Lambert, który przybywa do Rzymu ok. 997, aby starać się o koronę królewską dla Bolesława Chrobrego. Jest to pierwsza z kilku misji podjętych w tym celu do papieża. Ostatnia z nich dociera do Rzymu w 1019 roku, ale nie zostaje uwieńczona sukcesem. W XI wieku historycy odnotowują jeszcze tylko dwie wyprawy posłów polskich do Rzymu. Jest wielce prawdopodobne, że długi pobyt w Rzymie biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża w latach 1213-1216, któremu towarzyszyli święty Jacek i błogosławiony Czesław, miał także charakter misji dyplomatycznej. Jednak nie ma co do tego pewności. W XIV wieku do Rzymu udają się kolejni wysłańcy polskich królów. Kazimierz Wielki szuka u papieża Klemensa VI poparcia w walce z krzyżakami oraz uznania organizacji kościelnej na Rusi Halickiej, co w ówczesnej rzeczywistości oznaczało ustanowienie jego panowania na tym obszarze. Następne wizyty polskich posłów związane są ze ślubem królowej Jadwigi i chrztem Litwy.
Natężenie kontaktów z papiestwem nastąpiło w okresie Rzeczpospolitej Obojga Narodów, o czym będzie mowa w następnym odcinku.




Serwis

Newsletter


Słuchaj programw


teraz na antenie


on demand


Professional audio for rebroadcasting


Głos Papieża


Anioł Pański

Audiencje


Strona poprzednia  Strona poprzednia
Homepage  Home page
Napisz do redakcji  Napisz do redakcji
top
top
All the contents on this site are copyrighted ©. Webmaster / Credits / Legal Conditions
top
top